Moje Książki

Trzy kobiety – babcia, córka, wnuczka – i zakręty historii, które każą szukać siebie na nowo. Jest czerwiec 1989 roku. Sonia Kosińska skończyła dwadzieścia lat i dwa tygodnie dzielą ją od egzaminu dyplomowego w renomowanym college’u muzycznym w Londynie, gdzie ma zagrać koncert Jana Sebastiana Bacha. Dziewczyna przeżywa kryzys twórczy i tożsamościowy. Obwinia muzykę klasyczną o zabranie jej życia towarzyskiego, fortepian przestaje ją interesować. Sonia marzy, by zająć się wyłącznie muzyką współczesną. Pod wpływem impulsu postanawia przesunąć koncert dyplomowy i wyjechać do Europy śladami wielkich imprez muzycznych, takich jak Parada Miłości i festiwal w Jarocinie. Towarzyszyć jej będzie jedyna przyjaciółka Marta i nowy znajomy, Niemiec Stefan Engel. Tymczasem do jej rodziców dociera, jak krucha i dziwna jest ich więź z córką, tak bardzo naznaczona polityką, która przez lata wpływała na życie całej trójki i spowodowała, że ich relacje okazały się zupełnie odmienne od ich młodzieńczych marzeń. Czy europejska eskapada pozwoli Soni odnaleźć swoją tożsamość? Czy Tonia i Witek znajdą w sobie tyle determinacji, by poskładać nowe życie, zapominając o tym, co było?

Połączyła je kamienica przy Gnieźnieńskiej w Pleszewie, a rozdzieliła druga wojna światowa. Stefania Niemyjska, przedwojenna nauczycielka i emancypantka, zostaje aresztowana przez Gestapo za prowadzenie tajnych kompletów. Trafia do obozu pracy Wiesengrund i ostatecznie do obozu śmierci Auschwitz-Birkenau. Helena Szewczyńska, łączniczka AK, działaczka akcji dywersyjno-sabotażowych w ramach podwydziału „N”, przemyca do Pleszewa swojego osieroconego kuzyna Henia. Jednocześnie angażuje się w drukowanie i kolportaż tajnych gazetek, mających osłabiać morale Niemców. Ryfka Gellert, żydowska prawniczka, żeby przeżyć, przyjmuje inną tożsamość i pracuje w poznańskiej fabryce cukierków, a także działa w podziemiu. Każda z nich codziennie ryzykuje życie, by pomóc innym i samej przetrwać. Każda musi mierzyć się ze zwykłym-niezwykłym życiem codziennym. Żadna nie wyobraża sobie, by nie walczyć o wolność swoją i najbliższych. Czy bohaterkom uda się spotkać ponownie w lepszych czasach?

Rok 1967. Dwudziestoletnia Tonia Gollab przylatuje na kilka dni z Londynu do Poznania, by jako stażystka polskiej sekcji BBC zrealizować materiał o Międzynarodowych Targach Poznańskich. Jest to jej pierwsza wizyta w kraju, którego nie pamięta, wyemigrowała bowiem wraz z rodzicami we wczesnym dzieciństwie. Na prośbę wuja dziewczyna przewozi z Warszawy do Poznania plik dolarów, które ma dostarczyć do Okrąglaka Czesławowi Krawczykowi, poznańskiemu prywaciarzowi. Tam poznaje chłopaka, Witka Kosińskiego, studenta polonistyki, na co dzień zaangażowanego w podziemie antykomunistyczne. Zakochana dziewczyna porzuca wygodne życie w Londynie i zostaje w Polsce, wiążąc szczęśliwie z ukochanym „koniec z końcem za te polskie dwa tysiące”. Z biegiem dni kraj jej rodziców obnaża przed nią swoje najgorsze oblicze, które ma twarz brudnej propagandy, antysemityzmu, Służby Bezpieczeństwa oraz wiecznej inwigilacji. Tym samym, za sprawą swojego narzeczonego, Tonia Gollab staje się mimowolnym świadkiem – a później uczestnikiem – jednych z ważniejszych wydarzeń w historii XX-wiecznej Polski. Wydarzeń, które na trwałe przemeblowały obraz społeczno-polityczny kraju, a ich skutki odczuwane są po dziś dzień. Czy Tonia będzie gotowa zapłacić wysoką cenę za miłość?

Druga wojna światowa ma się ku końcowi, ale na ziemiach polskich rozpoczyna się kolejny konflikt. Jest to przemilczana i zapomniana przez historię – chociaż równie krwawa jak poprzednia – wojna bratobójcza. Batalia toczy się o władzę w odradzającej się Polsce, a naprzeciwko siebie stają ci, którzy niegdyś mieli wzniosłe ideały i dla których odradzająca się Polska miała być domem i spokojną przystanią. W tym podłym czasie dwudziestodwuletnia Lonia Bielak, córka podkuchennej z majątku Kozłówka, podąża do Warszawy, gdzie stacjonuje jej narzeczony, którego poznała w Lublinie. Teraz jedzie, by wyjść za niego za mąż. Nie spodziewa się, że droga do stolicy całkowicie odmieni jej los, gdyż człowiek, którego spotka, stanie się miłością jej życia, natomiast jej przyszły mąż okaże się bezwzględnym funkcjonariuszem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Obaj uwikłani są w wojnę domową, co sprawia, że trójkąt miłosny szybko wpada w tryby wielkiej historii, skąd nie ma ucieczki, a każda decyzja może kosztować czyjeś życie.

Dalsze losy bohaterów porywającej sagi i mieszkańców niewielkiej kamienicy na tle dwudziestolecia międzywojennego. Helena wkracza w dorosłe życie, podejmuje pierwszą pracę, rozpoczyna pierwszy poważny związek i żegna przyjaciółkę Ryfkę Gellert, która wyjeżdża na studia do Poznania. Losy dziewczyny nierozerwalnie splecione są z pozostałymi mieszkańcami: Feliksem i jego rodzicami, Żydem ateistą Fridmanem, ciotką Stefanią, która jest szanowaną nauczycielką języka polskiego w Koedukacyjnej Szkole Powszechnej. W Pleszewie, mimo światowego kryzysu oraz problemów, z którymi borykała się ówczesna Druga Rzeczpospolita, życie toczy się swoim rytmem. Helena spotyka się ze zdolnym i przystojnym cieślą Józkiem Biadałą. Stefania przyjaźni się z Aleksandrem, który po latach stał się uznanym i zamożnym adwokatem. Adela nadal prasuje, mimo sprzeciwów Heleny, która uważa, że to czas najwyższy, by babcia już odpoczęła od pracy. Spokojne życie mieszkańców kamienicy przy Piłsudskiego 10, niegdyś Gnieźnieńskiej, zostaje zburzone, gdy po pięciu latach studiów do domu powraca Feliks, starszy syn państwa Szewczyńskich, obecnie zdolny i ambitny lekarz. Do mieszkania po Aleksandrze Millerze wprowadza się natomiast lwowski muzyk i niedoszły inżynier, niejaki Eugeniusz Fridman. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, Stefania zapada na tajemniczą, ciężką chorobę. Dagmara Leszkowicz-Zaluska opisuje losy zwykłych ludzi, a ich problemy i trudności, z którymi przyjdzie się im zmierzyć, są niezwykle bliskie współczesnemu czytelnikowi. Autorka pokazuje, że szczęścia i miłości nie zawsze trzeba szukać daleko. Czasem jest w tej samej kamienicy. W powieści nie brakuje trudnych tematów - bohaterowie zetkną się z antysemityzmem i nazizmem. Nie wszyscy potrafią znaleźć się w nowej rzeczywistości, w której dozwolona jest aborcja, zniesiono penalizację homoseksualizmu, a dziewczęta ośmielają się studiować. A mimo to Dziewczyna z kamienicy jest pełna ciepła i miłości. Drobne, codzienne radości i wielkie, narodowe sprawy, tego właśnie czytelnik może oczekiwać.

Powieść o zwykłych ludziach, którzy w przededniu Powstania Wielkopolskiego, żyli, cierpieli, kochali i budowali podwaliny rodzącej się Drugiej Rzeczpospolitej. Luty 1916 roku. Dwudziestoletnia Irena Kałuża wyjeżdża na zawsze z rodzinnego Pleschen do Westfalii, za chlebem. Zostawia córkę, trzyletnią Helenę, która jest owocem zakazanego związku z pruskim oficerem. Dziewczynkę wychowuje babcia oraz cała kamienica, którą zamieszkująosoby stanowiące przekrój ówczesnego społeczeństwa wielkopolskiego - bogaci właściciele kamienicy, zubożała ziemianka, rodzina żydowska, aspirujący aplikant radcowski i szewc z rodziną. Na świecie toczy się krwawa wojna, a w kamienicy na Gnieźnieńskiej 10 normalne życie, w której walka o byt, sprzeciw wobec germanizacji, dramaty rozstań i choroby przeplatają się z małym codziennym szczęściem, miłością, przyjaźniami i ludzką życzliwością.